De Lommelse Sahara en andere mooie miserie

Maanden van noeste trainingsarbeid kenden hun ultieme apotheose te Lommel, alwaar we clubgewijs present tekenden voor de befaamde ‘Sahara City Run’. Volgens de website: 16 km “genieten van het bruisende stadscentrum of de wondermooie natuur.”
‍

Diezelfde website vermeldt overigens dat de “minder sportieven kunnen genieten van de gezellige terrasjes rond het Lommelse marktplein.” Eén van die terrasjes behoort toe aan etablissement Baziel, alwaar we naar binnen trokken om de verkleumende wind te slim af te zijn. Baziel blijkt, aldus de socials, een verrassend leuke belevingsbar te zijn. De uitbaatster die kortgejurkt de tafels kwam afruimen en daarbij net iets dieper vooroverboog dan strikt nodig, zorgde alvast voor een beleving. Met een speels lachje werden we voorzien van koffie, frisdrank of een sportieve Stella 0.0.
‍

Nog tijd voor een laatste sanitaire stop, alvorens ons naar de start te begeven! De zaak bleek uitgerust te zijn met een uniseks toiletruimte. Een beter excuus om deze moderne keuze terug te draaien dan het laten passeren van een horde lopers is er niet. Arme kortgejurkte uitbaatster!
‍

Nog enkele minuten resten ons voor de start. De sfeer is gemoedelijk, het zonnetje speelt achteloos tikkertje met het wolkendek, de obligate lokale Rambo wurmt zich nog een weg naar voren.
‍

Geen idee of er een signaal gegeven werd, maar opeens is er beweging: schuifelen, zenuwachtig gestessel, de zenuwzweetlucht van Wally voor mij (of was het een onderbroek?), de vinger aan de klok… de lijn! Start. De. Klok!

‍

Adieu Lommel

De eerste 2 kilometer kronkelen zich door de Lommelse banlieues, luid aangemoedigd door de locals die nog eens buiten kunnen in eigen stad. Een waar volksfeest is het niet, maar her en der zijn toch mensen de straat op gegaan om naar die gekke mannetjes en vrouwtjes in hun gekke klederdracht te komen kijken. Wat de drijfveer ook is, medelijden of bewondering, het ís leuk.
‍

Onder politiebegeleiding laten we deze bruisende metropool achter ons. Het parcours gaat over in een heuse single track, wat bij nader inzien een olifantenpaadje blijkt te zijn door een stukje braakliggend terrein. Zou dit dan toch de opmaat zijn naar de wondermooie natuur die ons beloofd werd door de copywriters van de website?
‍

Even verder lijkt het pad over te gaan in een soort geitenpad. Hier zie ik voor het eerst dat het deelnemersveld wat uit elkaar aan het vallen is: er komt wat meer ruimte, waardoor het loopcomfort stijgt.

‍

Roosje

Gehijg. Achter mij. “Ivo, ben jij dat?” Harder gehijg, terwijl ik een flapperende tong meen te horen… Ik hoop dat dit Ivo niet is. Een broeierige fantasie van schuimbekkend achterna gelopen te worden door een wonderschone deerne maakt zich al snel van me meester. Een mens moet iets met z’n gedachten als er nog 13 km op de teller staan.
‍

Rechts naast me verschijnt een schuimbekkend teefje, maar niet in de vorm die ik in gedachten had. Een hond snelt me voorbij, met een opvallend roze geshirt meisje achter zich aan slepend. Meteen denk ik terug aan een ontmoeting die ik enkele weken geleden had. Een canicross-mevrouw genaamd Nele vertelde me dat goed contact met de hond cruciaal is.
‍

Op 4 km is daar al de eerste bevoorrading! Dat is snel. Even stoppen voor een bekertje water, en nog eentje. Tijd is voor mij vandaag niet zo belangrijk. Na de twee bekertjes te hebben ge-adfundumd, trek ik me weer op gang en draai de bocht om.
‍

In de kant zie ik het roze geshirt meisje staan, supporterend naar het hondsbeest dat zich in een onnatuurlijke hurkhouding lijkt te bevinden. Ik krijg instant medelijden met het meisje (ik doop ze Roosje), dat ze later nog met zo’n bungelende strontzak zal moeten verder lopen. (Noot aan de lezer: ik bedoel hierbij een zakje waarin het uitwerpsel bewaard wordt, niet de hond zelf.)
‍

Op 6 km wordt het parcours écht mooi. De marketingbongo’s hebben niet gelogen! Naast het water lopen we een kilometer op één lint. Het moet gezegd: de tijd is voor mij niet belangrijk, maar enkele lopers voor mij danst een mevrouwtje op gekke wijze rond elke wortel heen, waardoor de snelheid toch wel erg naar beneden gaat… Dit is oncomfortabel, maar het is wat het is: we geraken er niet voorbij.
‍

Nadat we het pad verlaten hebben en lopers weer kunnen inhalen, hoor ik het ondertussen bekende gehijg en knalt Roosje mij opnieuw voorbij. Opnieuw langs rechts, bijna mijn achterligger neermaaiend met de leiband. Ik denk aan Nele en haar wijze woorden.
‍

Vanaf dan wordt het kolderiek: ik zie Roosje wéér staan aan de kant! Hetzelfde tafereel speelt zich af als enkele kilometers voordien: het beest in een gekke Paashaas-hurkhouding, terwijl Roosje bijna op de grond ligt en kijkt of er iets verschijnt. Ik loop het tafereel met mixed emotions voorbij, en hoor haar nog net mompelen dat het precies niet goed gaat vandaag.
‍

Haasje-over: Roosje komt voorbij. Roosje staat aan de kant in de anus van Paashaashond te loeren. Om even later opnieuw naar links gedwongen te worden door gehijg. Ik prevel een gebed dat het goed zal aflopen met Roosje en haar hond.
‍

Gelukkig vormt het parcours een welkome afleiding. Het weer is prima, de omgeving afwisselend genoeg om te blijven verrassen. Af en toe maak ik een praatje met een loper: het leven kan best mooi zijn! Maar het is, zoals zo vaak, té mooi om waar te zijn…

‍

Zand, lijden en existentiële vragen

10,5 kilometer ver. Daar doemt, aan den einder, de gevreesde Sahara op! Een dorre vlakte, waar leven amper mogelijk is. Waar menigeen wel in, maar nooit meer uit kwam. Een plaats, waar zelfs de vogels het verleerd zijn om te fluiten. De Sahara, schrik der stramme spieren.
‍

Een vriendelijke Berber staat ons op te wachten aan de poort van de Sahara. Bij nader inzien blijkt dit onze welgenegen trainer Christian te zijn, die zich schijnbaar moeiteloos ontpopt tot de vurigste supporter van Groot-Limburg en omstreken.
‍

De aanmoedigingen geven toch net dat beetje extra moed om de Sahara in te duiken. En, geloof het of niet, de horrorverhalen blijken fel overdreven! Langs het water is het mooi lopen, zelfs hier staan supporters aan de kant en in de verte zie ik een krokodil vredig likkebaardend Roosje en haar hond oppeuzelen.
‍

Maar… wat goed gaat, blijft niet goed gaan. Dat is al te vaak gebleken. Een heuvel mul zand die venijnig naar boven prikt. Zuchtend, meer kruipend dan lopend, baan ik me een weg naar boven. Halverwege staan een paar iets té optimistische Chiro-grietjes ons aan te moedigen om het speciaal aangemaakte Strava-segment aan te vallen. Mijn muil is te droog en mijn hart klopt een factor dertien te hard om het verbaal te uiten, maar in mijn gedachten is het hun beste dag niet. Ik troost me met de gedachte dat ze staan te roepen in de woestijn.
‍

Boven! Nu wacht het stadion van Lommel en zal het einde wel stilaan in zicht zijn, toch? Een blik op de klok leert me dat het tempo danig gezakt is, en dat er nog altijd 4,5 km dient afgelegd te worden! Even meen ik een gong te horen. Het kan ook in mijn hoofd geweest zijn.
‍

Het stadion en het café zijn nog niet in zicht, wel integendeel. De Sahara grijpt z’n slachtoffers genadeloos bij de keel, om ze niet meer los te laten. Slechts zij die gedwee het hoofd buigen maken kans het er levend vanaf te brengen. Ondergaan, Tom. Sterk blijven, jongen!
‍

Ik bedenk me dat biljart en schaken ook eerbare sporten zijn, terwijl ik me opnieuw op gang hijs. Wat een ellende! Toen ik gezond ging leven had ik er geen seconde aan gedacht dat op een dag mijn hart zou exploderen en het bloed door mijn aderen zou blazen met een debiet waartegen een walvis niet pissen kan.
‍

Ze zijn best eenzaam, die volgende kilometers. Ook lopen er overal zombies om me heen. Woorden worden niet meer gewisseld: hooguit wordt er wat gegrommeld. Leven er eigenlijk krokodillen in de woestijn, vraag ik mij ondertussen af!?

‍

Verlossing en verbondenheid

Kilometer 13,5. De Sahara spuwt z’n kinderen uit als een larven barende bijenkoningin. Maar, gebaard of niet, de aanblik van de Lommelse Soeverein geeft hernieuwde kracht en het leven krijgt opnieuw kleur! De passage door het stadion van Lommel stelt weinig voor, maar elke stap is nu een stap dichter bij de finish.
‍

Het einde is nu écht in zicht. De aanblik van de skyline van de prachtige megalopolis Lommel doet mijn traanklieren zwellen, al hou ik het op hooikoorts. Memorabel tot slot is de passage door Café De Kroon, naar men zegt het oudste café van Lommel. Het biertje weiger ik beleefd, tot ongeloof van de wankel staande aanbieder.
‍

Langs de koer naar binnen, langs de voordeur naar buiten. Daar staat ze, omgeven door een aura dat ik zelfs bij de heiligste der heiligen nooit zag… Moeder Elke, die iedere DAL’er onvoorwaardelijk aan de borst drukt, en toezingt alsof het haar eigen laatstgeborene is. En Marc! De man die wellicht onder de douche al zijn oksels stond te wassen terwijl ik liep te ijlen op die Sahariaanse helleheuvel, en ongetwijfeld al de tijd had gezien minstens 3 liter chocomelk soldaat te maken. Dank!
‍

Dank om ieder van ons naar de streep te schreeuwen! Iedereen, van de eerste tot de laatste, heeft dat toeschreeuwen verdiend. Ieder van ons heeft strijd geleverd tegen het zand, in die fenomenale Lommelse Sahara. Allemaal hebben we gewonnen!
‍

Dit is mijn verhaal. Iedere loper heeft er eentje, het ene al heldhaftiger dan het andere. Of net niet. En dat is ook oké. Maar iedere loper weet: het draait niet om het zand, het draait niet om de Sahara of olifantenpaadjes of smalle single-tracks: het gaat om hoe wij elkaar aanmoedigen om samen door te gaan. Elkaar weer vlot trekken als we dreigen te verzanden. Dat was Lommel. Dat was de hele voorbereiding. Dat is den DAL.
‍

Na nog een rondje bij Baziel, is het tijd om te vertrekken. We verlaten het gezellige Lommelse marktplein, slenteren moe maar opvallend vrolijk naar de auto en rijden de bijna lege parking af. Op het einde naar links en zo naar huis.
‍

Langs de kant van de weg zie ik Roosje haar hond staan aaien. Plichtbewust gooit ze kakzakjes in een vuilbak.

‍

Tom Van Sichem

‍

Uitslag Dallers

Marc Sempels 1:07:39    
Jolein de Raedt  1:23:14    
Dirk Laureys  1:25:20    
Tom van Sichem  1:29:25    
Manu Marcy  1:31:57    
Joris Verheyen  1:31:57    
Inge De Belder  1:32:02    
Patrick De Bens  1:35:12  
Ivo Jennekens  1:36:05    
Tom Knoll  1:38:03    
Veerle Vanhooydonck  1:44:36    
Jennifer Somers  1:52:42    
Heidi Maes  1:52:43    
Ilse Van Der Schraelen  1:52:43    
Dorien Van den Bleeken  1:52:44    
Rika De Bens  1:52:45